WeLoveBug.Com

และแล้วเราก็มาถึงตอนสุดท้ายของ Series Testing in Vietnam ซึ่งเป็นตอนท่ี่ 4 กันจนได้

*คำเตือน ข้อความต่อไปนี้เป็นบทวิเคราะห์ที่ผมทำขึ้นโดยเอาข้อมูลมาปะติดปะต่อกันแล้วสรุปเป็นประเด็นหลักที่ผมเชื่อว่าเป็นปัจจัยที่ทำให้ Testing industry ของเวียตนามพัฒนาได้ถึงจุดนี้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน*

    1. เรียนรู้จากข้อผิดพลาดของตัวเอง มีเป้าหมายที่ชัดเจน และขยายเป้าใหม่ให้ยิ่งใหญ่

• หลังจากจุดเริ่มต้นของความล้มเหลวใน government project ครั้งนั้น เวียตนามก็ตั้งเป้าหมายว่าจะไม่ผิดพลาดซ้ำอีก
• นอกจากจะไม่ผิดพลาดซ้ำแล้วเวียตนามยังได้ยกระดับเป้าหมายขึ้นไปเป็นภาระกิจแห่งชาติ โดยต้องการจะเป็นหนึ่งในผู้นำในด้าน IT service providerใน region นี้ เค้ามีการ set key indicators and national objective เพื่อการนี้โดยเฉพาะ และได้มีการ draft bill เรื่องวิธีการทำ testing และวิธีการทำ criteria/matrix เพื่อใช้ในการรับมอบ Software อย่างเป็นมาตรฐานเดียวกันในระดับชาติ เพื่อลดความเสี่ยงที่หน่วยงานอื่นๆในประเทศจะเจอข้อผิดพลาดเดียวกัน (พอเขียนประโยคนี้จบ นึกถึงประเทศตัวเองแล้วมันเจ็บๆคันๆยังไงไม่รู้)

    2.  รู้จักตัวเอง รู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไร และหาคำตอบเริ่มจากจุดนั้น

• ได้ยินมาว่าในอดีต 80% ของคนในกระทรวง ICT ในเวียตนามไม่ได้จบการศึกษาด้านนี้โดยตรง เมื่อเขามีปัญหาและได้ตระหนักว่าพวกเขาไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ เค้าได้ไปเสาะแสวงหา”ผู้รู้” มาเพื่อช่วยให้ภารกิจนี้บรรลุผล ในที่สุดก็ได้มีการติดต่อ Dr. Jung ซึ่งขณะนั้นยังทำงานอยู่ถึงประเทศ Netherland ให้มาเป็นที่ปรึกษาของรัฐบาล

    3.  ทำงานเป็นทีม : การทำงานที่สอดคล้องกันในหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

    นึกๆดูแล้วก็คล้ายๆ ทีมfootball ที่ประกอบไปด้วย

• กองหน้า (รัฐบาล) กำหนดทิศทางเชิงรุก บุกเบิก มีส่วนร่วมอย่างแท้จริงกับกองกลางและกองหลัง เพื่อติดตามผลงานและสนับสนุนทั้งเรื่องเงินและเรื่องการช่วยแก้ปัญหาอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลเป็นคนกำหนดนโยบายของประเทศเพื่อเปิดประตูรับการลงทุนและแหล่งความรู้จากต่างชาติ และยังดูแลผู้ลงทุนต่างชาติที่เข้ามาทำงานในเวียตนามเป็นอย่างดียิ่ง ผมได้ยินมาว่ารัฐบาลได้จัดพื้นที่อาศัยพิเศษเฉพาะสำหรับชาวต่างชาติที่เข้ามาทำงานในเวียตนาม Satoshi-sanบอกผมว่าเค้าได้ไปเยี่ยมบ้าน Dr. Jung เมื่อปีก่อน เขาบอกว่า area ที่ Dr. Jung อยู่นั้นแตกต่างจาก zone อื่นๆในโฮจิมินต์โดยสิ้นเชิง โดยมีความปลอดภัย ความสะอาด และความทันสมัยแบบตะวันตกอย่างเพียบพร้อม
• กองกลาง (industry) มีการเปิดบริษัทและจัดหาแรงงาน(ขยัน ราคาถูก)ที่เหมาะสมให้สอดคล้องกับทิศทางของรัฐบาล ที่สำคัญที่สุดมีการตั้งมาตรฐานคุณภาพการทำงานที่สูงเพื่อเป็นการดึงดูดและmaintainลูกค้าและผู้ลงทุนจากต่างประเทศ ถ้าราคาถูกอย่างเดียวแต่คุณภาพไม่ดีก็ไม่สามารถดึงลูกค้าไว้ได้ Industryยังคอยทำงานใกล้ชิดกับ academic เพื่อคอยfeed requirement ว่า demand ของ human resource ที่ต้องการใน industry เป็นอย่างไร นอกจากนี้ยังมีการจัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการพัฒนาทักษะในอาชีพร่วมกันข้ามบริษัท ไม่ว่าจะเป็น training seminar หรือการแปล testing material จากภาษาอื่นเป็นภาษาท้องถิ่น วันนี้ถึงแม้ tester ส่วนใหญ่จะยังภาษาอังกฤษไม่ดี แต่industry ยังสามารถที่จะพอหา test lead หรือ test manager ที่ภาษาอังกฤษดี เพื่อมาปิด gap ในการสื่อสารได้ในระดับหนึ่ง
• กองหลัง (Academic) มีการเตรียมพร้อมของนักศึกษาเพื่อป้อนให้กับความต้องการของ industry ..
  อย่างที่กล่าวไปใน topic ก่อนหน้านี้ ปัจจุบันมหาวิทยาลัยหลายแห่งมีสอน software testing และบางแห่งมีสอนมากถึง 3 course และอาจารย์สอนก็ไม่ได้สอนจาก textbook แต่มีประสบการณ์จริง

   4.  Nature ของคนเวียตนาม (สู้อย่างเอาจริงเอาจัง อึด หนักแน่น ไม่ย่อท้อ)

• หลังจากจบ conference ผมได้มีโอกาสไปเที่ยวชม Cu Chi tunnel ซึ่งเป็นอุโมงค์ที่คนเวียตนามอาศัยและเป็นฐานในการต่อสู้กับทหาร American ในช่วงสงครามครั้งที่2 ผมได้ดู video เรื่องราวเห็นความยากลำบากอันยาวนานของพวกเขา และได้ชื่นชม spirit ใจสู้ ไม่ย่อท้อของคนเวียตนามในสมัยนั้นมาก ถึงแม้จะมีสงครามที่โหดร้ายพวกเขายังมีการจดบันทึกการทำยอดว่าใครสามารถทำลาย จำนวนรถถัง เฮลิคอปเตอร์ และชีวิตของทหารอเมริกันได้เท่าไหร่ สถิติที่บันทึกนี้ถูกทำไปใช้เป็นการแจกรางวัลเกียรติยศ ให้แก่ชาวเวียตนามเป็นรายบุคคลที่อุทิศตนเพื่อปกป้องชาติของตัวเอง พวกเขามี nature ที่ต้องการจะต่อสู้เผื่อให้ผ่านพ้นความยากลำบากอยู่ในสายเลือด ผมจะไม่แปลกใจหากว่ามี testerในเวียตนามจำนวนหนึ่งที่เอาหลักการ “การทำยอด(จำนวน)เพื่อเป้าหมาย”ในสมัยสงคราม มาใช้ในการtestเพื่อทำยอด bug ที่เจอ หากมีคนคิดเช่นนี้จริงถึงในประมาณนึง ผมคาดว่าอีกหน่อยเงินเดือนของ tester อาจจะเป็นกึ่ง “Pay per Bug” ก็เป็นได้ ด้วยความหนักเอาเบาสู้ของพวกเขา ทำให้ยิ่งเป็นที่ถูกใจของนักลงทุนต่างชาติเป็นอย่างมาก

    5.  แหล่งพัฒนาความรู้ testing ของคนเวียตนาม

• ผมถาม Dr. Jung ไปตรงๆว่ามีความรู้ testing ของคนเวียตนามมาจากไหน ถึงจะมีคนเก่งๆอย่างเค้าอยู่แต่ก็คงไม่สามารถถ่ายทอดให้คนเป็นหมื่นๆได้อย่างทั่วถึงแน่ๆ เค้าบอกผมว่าเนื่องจากแรงงานถูกมากและรัฐบาลก็เปิดกว้างให้ต่างชาติเข้ามา จึงมีหลายบริษัทที่เข้ามาลงทุนและยินดีที่ส่งคนเก่งๆมาสอนงานเพื่อเตรียมความพร้อมเพิ่มเติมสำหรับทำงานจริง หากคนเหล่านั้นเป็นคนแบบ Dr. Jung ที่มีใจรัก testing มีมาตรฐานการทำงานสูง และเป็นคนที่แบ่งปัน passion เหล่านั้นให้กับคนอื่นๆ ผมก็ไม่แปลกใจเลยที่คนเวียตนามพัฒนาทักษะความรู้ได้เร็ว นอกจากนี้การมี website www.vietnamesetestingboard.org ก็เป็นแหล่งที่ tester ในเวียตนามเก็บเกี่ยวแบ่งปันความรู้กันอย่างขยันขันแข็ง

    6.  เงินทุนหรือเงินสนับสนุนของเวียตนาม

• ด้วยความเข้าใจที่ว่าประเทศเราน่าจะมีเงินเยอะกว่าเวียตนาม แต่ดูเหมือนเวียตนามลงทุนโน่นนี่เพื่อขยายการเติบโตอย่างต่อเนื่อง (เค้ามี 3G ใช้ตั้งนานแล้ววววว) ผมเลยถาม Dr. Jung อีกว่าเงินเหล่านี้มันมาจากไหนกันแน่ เขาบอกว่าจริงๆแล้วเวียตนามยังถือเป็นประเทศยากจน เลยได้เงินสนับสนุนจากชาติอื่นหรือองค์กรณ์ต่างๆระดับโลกอยู่มาก เช่น world bank .. ญี่ปุ่นเองก็ถือเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนทางการเงินให้เวียตนามเช่นกัน

ข้อสรุปส่วนตัวที่ผมได้จาก 6 ข้อนี้คือ…?

Read the rest of this entry »