สวัสดีงามๆ หลังวันปีใหม่แบบไทยๆ ที่เพิ่งจะผ่านพ้นมาไม่กี่สิบชั่วโมงนี้นะครับ วันนี้แวะเข้ามาเพื่อแบ่งปันมุมมองจากน้องรักของผมหนึ่งคนที่ส่งข้อความมาหาใน facebook แบบว่าอ่านแล้วโดนใจดี แอบยิ้ม เลยเอามาแปะไว้บน welovebug นี่แหละครับ

คำเตือน สิ่งที่เพื่อนพ้องน้องพี่้ และผู้มาเยี่ยมชมจะได้อ่าน เป็นเพียงมุมมองของบุคคลสองคนเท่านั้นครับ มิได้หมายถึงว่าจะเป็นกับทุกๆ คนที่ทำงานเป็น programmer นะครับ

Jackie LiveHappily April 13 at 7:49am

เมื่อคืนออกไปคุยงานมาอีกรอบ ก็สรุปว่าตกลงกันได้เรียบร้อยดี

เป็นการออกนอกบ้านครั้งแรกในรอบหนึ่งอาทิตย์นี้มั๊ง ถ้าหนูจำไม่ผิดนะ
เลยมีเรื่องมาเล่าให้พี่ฟังด้วย

หนูนั่งคุยกับภรรยาของพี่เค้า เป็นผู้ใหญ่ที่น่ารักมาก เห็นแล้วถูกชะตา
หนูเล่าให้พี่เค้าฟังว่า การเขียนโปรแกรมในมุมที่หนูรู้จัก มันแอบสอนอะไรหลาย ๆ อย่างให้กับหนู
มันแฝงมากับการที่หนูต้องนั่งคิด นั่งเขียน นั่งหาข้อมูล ต่อสู้กับมันให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างให้ได้

มันบังคับให้หนูต้องมีสมาธิไปเองโดยปริยาย หลอกล่อให้ต่อสู้กับความขี้เกียจของตัวเอง
วัดใจกับความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตัวเอง เพราะในสายงานของอาชีพนี้
ไม่มีการจ้างงานตำแหน่ง “ผู้ตรวจสอบความคืบหน้าของงานที่โปรแกรมเมอร์แต่ละคนทำ”

กว่าจะตรวจสอบได้ว่างานไปถึงไหนแล้ว ก็จนกว่าจะถึงเวลาที่ได้กำหนดไว้สำหรับแต่ละขั้นตอน

วิถีของการเขียนโปรแกรม มันสั่งให้หนูต้องมีทักษะการคิดที่สารพัด ค๊อด ค๊อด ^_^
ต้องดักสารพัด bug แก้สารพัด error โน่น นี่ นั่น ต้องคำนึงถึง user ต้องประหยัดงบให้ลูกค้า
ต้อง bla bla bla … อีกล้านแปดอย่าง (ตามที่บรรหยัดไว้ตำรา software engineering)

…..

สามีของพี่เค้า พูดขึ้นมาว่า

ไม่เคยเห็นเด็กสมัยนี้มันเขียนโปรแกรมแล้วมันดัก error ดัก bug อะไรกันเลย มันก็เขียน ๆ ไป
ตามที่มันจะเขียน

@__@ !!!! เอ๋อรับประทาน
ระลึกได้ทันที ถึงเรื่องที่พี่เคยคุยกับหนูคราวที่แล้ว

เป็นอันจบบทสนทนา หุบปากตัวเอง กลับบ้านดีกว่า

ปล. มันเป็นประสบการณ์ใหม่ที่หนูเพิ่งรู้ หลังจากการพูดคุยกับพี่คราวที่แล้ว บวกกับได้คุยกับพี่คนนี้เมื่อคืนนี้ ว่าวิวัฒนาการของคนเขียนโปรแกรม มันเป็นไปในรูปแบบนี้กัน

แอบดีใจ ค๊อด ค๊อด อีกที ที่ความแก่ก็มีประโยชน์

ดีนะที่เกิดทัน พอที่ยังได้รับการสั่งสอนถึงเรื่องพื้น ๆ ของการเขียนโปรแกรม

แค่อยากเล่าให้ฟัง อิอิ ^_^ สวัสดีปีใหม่นะจ๊ะพี่

จบครับ